پس از پايان يافتن كار ساختمان، هر بنا نياز به در و پنجره دارد. از قديم معماران ايراني تلاش مي‌كردند كه درگاه‌ها را به صورت مستطيل ساده درآورند تا باز و بسته شدن آن‌ها آسان باشد. قديمي‌ترين دري كه تا چند سال پيش از آثار آغاز اسلام ايران به جاي مانده است در دروازه مهريز يزد مي باشد. اين در به همراه 3 در ديگر به دستور ابوجعفر كاكويه براي چهار دروازه يزد توسط يك آهنگر هنرمند اصفهاني ساخته شده بود.

از سده‌هاي ميانه هجري نمونه‌هاي زيبا و متعددي از در و پنجره‌هاي چوبي و فولادي وجود دارد كه اغلب آن‌ها زينت‌بخش موزه‌هاي جهان هستند.

اجزاء در

از قديم هر لته در از اجزاي زير تشكيل مي‌شده:

1- باهومي: دو قطعه چوب عمودي كه در دو طرف در بكار مي‌رفت

2- پاسال: قطعه چوبي به ارتفاع 6/26 سانتي‌متر كه همان جاي پا يا پاخور است

3- كش و ميانكش: قطعات افقي چوب كه باهوها را در 3 منطقه به هم متصل مي‌كردند

4- دماغه: چوب نازكي كه روي درز ميان نقدها كوبيده مي‌شد و به وسيله ميخ به يك تنه مي‌پيوندد

5- قاب: كه گاهي مشبگ و گاهي پر است

6- چهارچوب: از پنج قطعه چوب تشكيل مي‌شد كه دو تاي آن عمودي و سه تاي آن افقي در بالا و پايين به كار مي‌رفتند.

7- كلاغپر: يك تخته افقي چوب كه پشت چارچوب جاي مي‌گيرد

8- پاشنه: يك قطعه افقي كه در پشت آستانه كوبيده مي شود

9- پاچفت: چفت كوچكي كه لته‌ها را به پايين چارچوب اتصال مي دهد

10- سفت: حلقه‌اي فلزي كه در بالا و پايين چارچوب كوبيده شده و از زبانه چفت بيرون مي‌آيد